پای انتخابم ایستاده ام به قلم مرضیه نعمتی

پارت سوم :

روی مبلی کنار مادرم نشستم و ذهنم دوباره به سمت امیر پر کشید. دلم می‌‌خواست بیشتر در موردش بدانم. خاله زیبا با ظرف سینی چای به هال آمد و آن را روی میز پذیرایی گذاشت و گفت:
ـ چقدر خوب کردین اومدین!
مادرم تشکر کرد و گفت:
ـ کاش فرشته‌‌ام بود!
خاله زیبا با ذوق گفت:
ـ به اونم زنگ زدم گفتم بیاد.
خوشحال شدم. خیلی وقت بود که فرشته را ندیده بودم‌ و دلتنگش بودم. لبخندی زدم و گفتم:
ـ چقدر خوب! خیلی دلم برای فرشته تنگ شده.
خاله زیبا خوشحال از ابراز دلتنگی من به دخترش گفت:
ـ اونم خیلی دلش برات تنگ شده. بچه‌م وقت نمی‌کنه که... همش درگیر خونه و زندگیشه.
مادرم فنجان چایش را برداشت و گفت:
ـ پسر جاریت ماشاالله چقدر بزرگ شده!
خاله گفت:
ـ آره بزرگ شده. خیلی پسر خوبیه. انقدر از دست مادر و پدرش می‌گیره که!
و نگاه زیرکانه‌ای به من انداخت ولبخند معناداری زد. توی دلم گفتم: «نکنه منو نشون کرده برای پسر جاریش؟!»
مادرم کنجکاو پرسید:
ـ ازدواج کرده؟
ـ نه خواهر... قصد ازدواج نداره.
من و مادرم متعجب شدیم و مادرم پرسید:
ـ چرا؟! جوون برازنده‌ای به نظر می‌رسه.
ـ میگه هیچ دختری حاضر نمیشه با شرایطی که من دارم باهام ازدواج کنه.
نگاهم حالا پر از کنجکاوی شده بود. مادرم سوال ذهنی‌ام را پرسید و راحتم کرد:
- مگه شرایطش چیه؟
خاله پر غصه گفت:
‌ـ این بچه نون در آر خانواده‌شه. برادرشوهرم سجاد چند سال پیش تصادف کرد و از کمر به پایین قطع نخاع شد. این بچه جای باباشو گرفت. هم خرج جاریم رو میده هم داداش کوچیکش و هم مادربزرگش.
مادرم کنجکاو پرسید:
ـ مادر شوهرتم باهاشون زندگی می‌کنه؟
ـ آره. یادته که اون وقتا که شوهرش فوت کرده بود با ما زندگی می‌‌کرد. اخلاقش اصلا با جلال نمی‌‌گرفت. همش تو کاراش دخالت می‌‌کرد. جلالم کلافه شده بود. آخر سرم یه دعوای مفصل راه انداخت و وسایلش رو جمع کرد و رفت خونه سجاد. بعدم که جریان تصادف سجاد شد و همونجا موندگار شد.
مادرم سری تکان داد و گفت:
ـ که اینطور!
خاله ادامه داد:
ـ امیرم طفلک چون سرپرست خانواد‌ه‌شه به هر دختری شرایطش رو بگه قبول نمی‌کنه باهاش ازدواج کنه. حقوقشم که اونقدری نیست.
مادرم عینکش را روی بینی جابجا کرد و با اخمی متفکر گفت:
ـ خیلی سخته!
توی فکر رفته بودم. با خودم گفتم: «حالا من فکر کردم که شرایط بیچاره چیه که هیچ دختری حاضر نمیشه باهاش ازدواج کنه.»
رو به خاله‌ زیبا گفتم:
ـ اتفاقا همچین آدم با جربزه و دست و پاداری خیلی به درد زندگی می‌خوره.
مادرم چشم غره‌ای حواله‌ام کرد تا نشان دهد خودم را سبک نکنم اما اعتنایی نکردم. خاله زیبا که فکر نمی‌کرد از امیر حمایت کنم گفت:
ـ خاله جون تو خیلی دختر خوبی هستی که اینطوری فکر می‌کنی. دخترای مردم مثل تو نیستند. پدر طرف رو در میارن تا زنش بشن.
مادرم اخمی کرد و گفت:
ـ منم باشم دختر نمیدم. سایه خیلی احساساتی و ساده و دلسوزه.
و رو به من گفت:
ـ با شناختی که از تو دارم دو دیقه‌ام نمی‌تونی با همچین پسری زندگی کنی.
توی فکر رفتم و لحظه‌‌ای خودم را در زندگی واقعی با چنین پسری قرار دادم. می‌‌توانستم؟ به خودم جواب دادم: «خب اگه عشق و علاقه باشه چه اشکالی داره؟ اگه دختری خودش از خودش در آمد داشته باشه می‌‌تونه کنار بیاد.»
با صدای زنگ در افکارم پاره شد. خاله برای باز کردن در برخاست و لحظاتی بعد با فرشته برگشت. فرشته با دیدن من و مادرم به شوق آمد و با قدم‌هایی سریع به سمتمان آمد و صمیمانه در آغوشمان کشید:
ـ وای! چقدر خوشحالم می‌بینمتون!
مادرم لبخندزنان گفت:
ـ شما که نمیاین. بازم من و سایه.
فرشته عذرخواهی کرد و گفت:
ـ خجالتم نده خاله!
و مانتویش را در آورد و در آویز، آویزان کرد و روی مبلی کنارمان نشست و صحبت‌‌ها در مسیر دیگری افتاد. مادرم حال شوهر فرشته را پرسید و فرشته حال پدرم و ساره. مادرم سعی می‌کرد در مورد ساره با ملاحظه صحبت کند.
ـ ساره خیلی اونجا خوشحاله. زندگیش خدارو شکر خیلی خوبه.
فرشته ساده وار پرسید:
ـ دلتنگی نمی‌کنه؟
ـ نه گلم. دلتنگی چی رو کنه؟ تو بهترین آب و هوا زندگی می‌کنه. شوهرشم که کلی دوسش داره.
خاله زیبا پرسید:
ـ بچه دار نمیشه؟
ـ فعلا قصد بچه دار شدن نداره.
فرشته گفت:
ـ خیلی خوبه با اونجا سازگار شده. دوست من که تازه ازدواج کرده رفته اونجا کلی دلتنگ مادرشه. همش تلفن می‌کنه گریه می‌کنه.
مادرم لحظه‌ای ساکت شد. خاله زیبا بوهایی برد اما به روی خودش نیاورد و موضوع دیگری برای صحبت وسط آورد. ذهنم هنوز درگیر امیر بود و دلم می‌‌خواست در موردش با فرشته صحبت کنم. به آرامی رو به فرشته گفتم:
ـ یادته قبل ازدواجت همش تو اتاقت بودیم؟
فرشته خندید و گفت:
ـ آره یادش به خیر! می‌خوای بریم؟
خندیدم و گفت:
ـ خیلی!
ـ پس پاشو بریم.
فرشته به دنبال این حرف برخاست و دست مرا هم گرفت و با خود همراه کرد و وارد اتاقش شدیم.